شاید بتوان گفت كه در سالهای پس از شهادت سید مرتضی آوینی، قلم‌فرسایی‌های متعددی در باب اندیشه این شهید بزرگوار شده است. اگر با زبان اهل سینما از این مسئله سخن رانده شود، باید گفت كه محتوای متعددی از «كلوزآپ»  آوینی منتشر شده، اما به «لانگ شات»  تفكر وی كمتر پرداخته شده است. البته تحریرات تحسین برانگیز «مرحوم دكتر محمد مددپور» در تبیین تفكر آوینی از نظر نگارنده این سطور مغفول نمانده است. اما آنچه كه بیشتر در حوزه عمل قابل مشاهده است، نگاه‌های یكسانی است كه از اندیشه و عمل آوینی می‌شود. شاید اگر تلاشهای مرحوم مددپور نیز نمایان نمی‌گشت، آوینی توسط فرصت‌طلبان مصادره می‌شد. هرچند كه اعمال و گفتارهای آوینی از صریح‌ترین لهجه ممكن برخوردار است، اما یال و كوپال دستگاه‌های عظیم حقه‌بازی رسانه‌ای، هر كسی را در ورطه تفكر دچار پریشانی می‌كند.
نگارنده این سطور نیز هرچند معتقد است كه تفكر دینی، فرهنگی و هنری آوینی در قالب لانگ‌شات نمی‌گنجد و وسعتی به پهنای هستی دارد، اما چه بسا با قلمفرسایی گرفتار كلوزآپ دیگری شود! تحریر حاضر نیز تاملی كوتاه بر اندیشه آوینی است و ادعایی بیش از این ندارد و به دنبال سرچشمه‌های تفكر هنری شهید آوینی در باب سینما است....

نسخه کامل این مقاله را می توانید در این صفحه و در سایت در حوالی فرهنگ و هنر بخوانید

---

این مقاله در شماره آذر ماه 1389 ماهنامه تخصصی «سینما رسانه» منتشر شده است. 

تا حالا نشده بود که زمان اهمیتی برایم داشته باشد. ولی این روزها خیلی دیر می گذرد. دو هفته و چهار روز باقیمانده شاید برایم دو سال و چهار ماه باشد! هرچند که می دانم دو سال و چهار ماه هم مثل برق و باد می گذرد. اما من می خواهم که مثل آب بگذرد! منظورم عناصر چهارگانه آب، باد، خاک و آتش نیست. منظورم گذشت زمان مثل آب خوردن است.
در هر صورت 2 هفته و 4 روز دیگر مانده و من هم در کار خود مانده!