بشكنیـم آینه فلسفه و عرفان را

امام را همیشه دوست داشته ام. حتی گاهی که تردید همه وجودم را فرا می گرفت، هرگز این مرد بزرگ از دل و قلب من رخت بر نبسته است. فقط این مرد بزرگ می تواند چراغ کم سوی امید من را زنده نگه دارد. حقی دارد به بزرگای عالم بر گردن ما.

خـــرّم آن روز كــه ما عاكف میخانه شویم     از كف عقل، بــرون جسته و دیوانه شویم

بشكنیــــــــــــــم آینه فلسفه و عرفان را      از صنمخــــــــــانه این قافله، بیگانه شویم

فارغ از خـــــــــانقه و مدرسه و دیر شده      پشت پایى زده بر هستى و فرزانه شویم

هجرت از خویش نموده، سوى دلدار رویم     والــــــه شمع رُخش گشته و پروانه شویم

از همــــــــــــه قید بریده، ز همه دانه رها     تا مگــــــــــــر بسته دام بت یكدانه شویم

مستى عقل ز سر برده و آییم به خویش     تا بهـــــــــــوش از قدح باده مستانه شویم